Ένα Χ

Αυτό το γράμμα δεν έχει παραλήπτη.
Μου λείπεις εσύ
μα πάνω απ' όλα
μου λέιπω εγώ.
Λείπω εγώ από τη γαμημένη τη ζωή μου.

Αυτό το γράμμα είναι μια παράκληση.
Προς κάποιον που ακόμη δεν εμφανίστηκε μπροστά μου.
Προς ένα είδωλο που αντικρίζω κάθε μέρα στον καθρέφτη.

Και υπόσχομαι δεν θα κλαίω άλλο από αύριο.
Αλλά σήμερα αφήστε με να δείξω πόσο αδύναμη είμαι
Σήμερα για μία και μοναδική φορά αφήστε με να είμαι εγώ.

Και ύστερα πάλι θα χαμογελάσω.
Και θα σπαράζω από μέσα μου
Για όλα αυτά τα χρόνια
Για όλες τις στιγμές που δεν.

Μα σήμερα μη μου μιλάτε άλλο.
Και θα υποκριθώ πως τόσα χρόνια χόρτασα ηρεμία.
Ακόμη και αν αυτό που στ' αλήθεια χόρτασα είναι σκατά.

Βάλτε μου ένα Χ και αφήστε με να πνιγώ.

Η ποτέ προετοιμασμένη

Ποτέ δεν στερεύεις απ' αγάπη.
Υπάρχουν στιγμές που πιστεύεις πως αυτό ήταν,
πάει,
τέλος,
ότι ζήσαμε ζήσαμε φιλαράκο!
Κι όμως
στο λέω εγώ πως πάντα κάποιος θα περιμένει στη γωνιά.
Όχι στην απέναντι γωνία,
όοοοχι δεν είναι δα και τόσο εύκολα τα πάντα...
Αν ήταν εύκολα άλλωστε θα ήταν και αφόρητα βαρετά..
Το λοιπόν κάποιος θα περιμένει σε μια γωνιά καλά κρυμμένη από όλους και από όλα.
Και ένα βράδυ που εσύ όλο και κάποιο βάρος θα νιώθεις,
από τον κόσμο,
την κοινωνία,
τους φίλους που σε πρόδωσαν,
αυτούς που πρόδωσες εσύ,

Ένα τέτοιο βράδυ θα βγεις αργά έξω για λίγο αέρα,
γύρω στις 4 και 34 λεπτά ,
ναι κάπου εκεί.
Και κάποιος θα σου σφυρίξει:
"Εδώ ήμουν."
"Εδώ την έστησα για σένα."
"Στην έφερα όταν εσύ λιγότερο πρόσεχες..."
Και εσύ ή θα δεχτείς,
και θα βουτήξεις σε νέες περιπέτειες
(τώρα που είναι και η ευκαιρία),
ή θα σκουντουφλήσεις πάνω του και θα το προσπεράσεις,
γιατί:
Ποιος χρειάζεται αγάπες;
Για ποιους είναι οι αγάπες;
Για του αδύναμους;
Για τους ανόητους ,
τους μη προετοιμασμένους;
Για μένα είναι η αγάπη μάτια μου.
Την αδύναμη,
την ανόητη,
την ποτέ προετοιμασμένη!

Ή και όχι

Βγαίνω από το σπίτι στις 7, σκέφτομαι δεν έχω πολλά να κάνω, δεν έχω κανονίσει τίποτα, μέχρι τις 12 θα είμαι πίσω. Εσύ μου στέλνεις , λες ένα σόρρυ για την καθυστέρηση του μηνύματος, με γειώνεις, λίγο δύσκολο να με δεις απόψε, πόσο μου τη σπάει που σε γουστάρω, που όλα γυρνάν γύρω από σένα.
Τη στήνω στην πλατεία Αριστοτέλους, περιμένω τη Χριστίνα για ένα καφέ , δίπλα μου μια πενηντάρα ξανθιά χίπισσα με κάλτσες προσκοπικές μέχρι το γόνατο πλένει τα χέρια της με νερό από μπουκάλι αύρα , ανάβει απανωτά τσιγάρα παλ μαλ και περιμένει . Περιμένει κάποιον , περιμένει κάτι , ίσως και τίποτα.
Εμφανίζεται η Χριστίνα , θέλει να πάμε σε λεσβιάδικο , επιμένει πως πρέπει να αποδεχτώ το γεγονός πως και εγώ είμαι λεσβία , έχω την Αφροδίτη στους διδύμους , είναι ξεκάθαρο.
Έρχεται η Μίνα να μας βρει και όλοι μαζί πάμε στον Άρη , μας περιμένει ο Πάρης και ο Τηλέμαχος , παραγγέλνω μπύρα, πίνω, έρχονται σφηνάκια, πίνω, κάπου ενδιάμεσα σε σκέφτομαι.
Ρωτάει ο Πάρης τη Χριστίνα κάτι, εκείνη απαντάει με ερώτηση, «τι ζώδιο είσαι;» της λέει μετά, «μη μου απαντάς με ερωτήσεις.» «Καρκίνος» απαντάει εκείνη, ο Πάρης κοιτάει τον Τηλέμαχο, ξέρω ότι σκέφτονται εσένα
Μου έρχεται να ουρλιάξω από ένα συναίσθημα χωρίς περιγραφή.
Γιατί;
Είμαι ένα παιδί.
Συγνώμη.
Μου λείπεις.
«Ο καρκίνος μου αρέσει, λέω. Είναι ωραίο ζώδιο»

Η ώρα έχει πάει 12, μου στέλνει ο Δημήτρης, είναι για κρασιά στη Βαβυλώνα.
Πάμε;
Πάμε.
Καθόμαστε, όλοι ξέρουν όλους.
Παντού βρίσκεις γνωστούς στη Θεσσαλονίκη, μικρότερη και από χωριό.
Φεύγει η Μίνα, φεύγει ο Πάρης και ο Τηλέμαχος μένω με τον Δημήτρη και την υπόλοιπη αντροπαρέα, μου αρέσει που με προσέχουν, που μου δίνουν σημασία.
Μιλάμε, γελάμε, πίνουμε.

Πάμε προς παραλία.
Περνάμε από Τσιμισκή, κλείνουμε με κορδέλες τις τροχαίας το δρόμο, γελάμε σαν 15άχρονα , τρέχουμε στους δρόμους ,
«μπάτσοι, μαλάκες!»
Η ώρα έχει πάει 4,
ψιλοβρέχει,
παλιμπαιδίζουμε,
κοροϊδεύουμε ,
ένας άσχετος κάθεται δίπλα μας στην παραλία, ζητάει τσιγάρο , μετά αναπτήρα, εμείς λιώνουμε , εγώ κρυώνω.
Μου λείπεις.
5 παρά, οι μπύρες τέλειωσαν, ανηφορίζουμε προς Εγνατία , θα πάρω 78Ν.
Ο άσχετος μας ακολουθεί, κατουράει σε ένα πεζούλι, ζητάει τσιγάρο, μετά αναπτήρα.
Φτάνουμε καμάρα, μένω στην στάση, οι άλλοι την κάνουν για σπίτια, συνειδητοποιώ
Πως έχουν ξεκινήσει λεωφορεία από τα κανονικά , κατεβαίνω ξανά πως λευκό πύργο, ο άσχετος έχει χωθεί σε άλλη παρέα, τρεις πιτσιρικάδες κλωτσάν τις λαμαρίνες μιας τράπεζας, μια μαύρη γάτα ψάχνει για κάποιο περιστέρι με εγκεφαλίτιδα (σ.σ. σε επόμενη ιστορία, θα μάθουμε για το περιστέρι με την εγκεφαλίτιδα)

Φτάνω στην στάση, συναντώ έναν τύπο με σκουλαρίκια στα δύο μάγουλα, τον έχω ξαναδεί μια φορά ακόμη στη ζωή μου, αυτή είναι η Θεσσαλονίκη, παντού κάνεις γνωστούς. Μου λέει ιστορίες, με ρωτά να του πω για τη μαντάμ Μπλανς, στρίβω τσιγάρα με βρεγμένο καπνό και του πουλάω τρέλα.
Έρχεται το λεωφορείο του, φεύγει, και μένω στη στάση με ένα παλικάρι που τρεκλίζει, φίλος του φίλου του τύπου με τα σκουλαρίκια στα μάγουλα.
Ξαπλώνει, βάζει το κεφάλι του στα πόδια μου , με κοιτάει με το ένα μάτι ανοιχτό για ισορροπία, και μου λέει: «είμαι καλό παιδί, αλλά να πίνω λίγο.»
«Τι πίνεις;» τον ρωτάω. «Τζιν;»
Φροντίζει να με διαβεβαιώσει πως δεν έφτασε ακόμη εκεί, με ρούμια τη βρίσκει.
Μου ζητά να βάλω το χέρι μου στα μαλλιά του και να του τα χαϊδέψω.
Είναι χαριτωμένος.
Το κάνω.
Κοντεύει να τον πάρει ο ύπνος, έρχεται 5άρι, τον ξυπνάω, τον ρωτάω που πηγαίνει, λέει Ανθέων, του λέω έλα να πάρουμε μαζί το λεωφορείο. Στη διαδρομή δεν μιλάει, με κοιτάει μεθυσμένα, πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό , για να μη με βλέπει διπλή μάλλον, κάποια στιγμή ζητάει αυτό που σκέφτεται ώρα.
«Έλα να κατέβουμε μαζί εδώ να κάνουμε ένα τσιγάρο»
«Άστο», του λέω «πρέπει να πάω σπίτι για ύπνο, άλλη φορά»
Πατάει το κουδούνι για τη στάση του, Γεωργίου, μπορώ να πάω ακόμη μαζί του αν το μετάνιωσα, τον χαϊδεύω στα μαλλιά «χάρηκα για τη γνωριμία, man, ίσως να τα ξαναπούμε»
Μου κλείνει το μάτι, έχουμε φτάσει, ανοίγουν οι πόρτες, κατεβαίνει, το λεωφορείο απομακρύνεται, μου στέλνει ένα φιλί από μακριά.

Και εγώ σκέφτομαι εσένα.


(Όλα τα ονόματα είναι φανταστικά.-
Ή και όχι)

Έτσι είμαι

Εκνευριστική
Υπερβολική
Απαισιόδοξη
Αδιάλλακτη
Κακότροπη
και
Δεικτική.
Αχάριστη
και
Κακομαθημένη.
Αλλά
ΦΟΒΑΜΑΙ.
Και όσο γίνομαι όλα αυτά...
Να ξέρεις πως νιώθω και πολλλα...

γουάτ δεν φακ;

Και περνάει ο καιρός
και εγώ μεγαλώνω
και μερικές φορές νομίζω ,
δεν ήταν αληθινή έμπνευση όλο αυτό που έζησα
και εγώ κάθε άλλο παρα ποιήτρια υπήρξα...
Μάλλον περισσότερο της ηλικίας ήταν.
Και αμέσως μόλις τα λουριά έσφιξαν
ξέχασα τις όμορφες λέξεις,
και τα έντονα συναισθήματα.
Ξέχασα τους έρωτες και τις αγάπες...
Και αγγελίες βάζω τώρα στις εφημερίδες,
Φοιτήτρια , αναλαμβάνει τη φύλαξη
και τη δημιουργική απασχόληση παιδιών.
Των παιδιών σας.
Και χτυπάν τα τηλέφωνα στις 3 το πρωί.
Περισσότερο αστείο είναι αυτό
παρά στενάχωρο.
Και ο μπαμπάς αγχώνεται
και με μαλώνει.
Μη βάζεις αγγελίες
δεν ξέρεις ποιός θα σε πάρει τηλέφωνο.
Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά.
Είσαι μικρή ακόμη.
Δεν ξέρεις να χειρίζεσαι τις καταστάσεις που σου τυχαίνουν.
Δεν είμαι μικρή.
Ούτε μεγάλη.
Είμαι κάπου στο ενδιάμεσο.
Να γράψω πλέον δεν μπορώ.
Μα ούτε και τις καταστάσεις να χειριστώ καταφέρνω.
γουάτ δε φακ;

καλησπέρα κύριε φωτογράφε

Ίσως κάποιοι από εσάς να γνωρίζεται ήδη πως η νέα μου καριέρα είναι αυτή του φωτογράφου. (χαχαχα ντομάτες)

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη μιας και σήμερα έκανα το πρώτο μου κοντάκτ και σκάναρα μερικές πικς κατευθείαν από το φιλμ (δεν άντεξα να περιμένω να τις εκτυπώσω κανονικά όπως όλος ο κόσμος).

Μιας λοιπόν και είμαι τόσο ενθουσιασμένη λέω να σας πρίξω λιγάκι και να σας δείξω μερικές από αυτές τις φωτογραφίες...



Άλλωστε λόγω συνθηκών δεν έχω εύκαιρο το ιντερνετ οπότε δεν προβλέπετε να ανεβάσω κάποιο "ποίημα" στα κοντά, ελπίζω με αυτό το ποστ να σας υπενθιμίζω επαρκώς την παρουσία μου.

Maybe I'm too young to keep good love from going wrong

Όταν σε συναντήσω , θα βρίσκομαι λίγα βήματα μακριά σου. Εσύ θα με κοιτάξεις και συγκαταβατικό χαμόγελο θα σχηματιστεί στα χείλη σου. Θα μου μιλήσεις.
Πρώτα σαν καλός φίλος, για πράγματα ασήμαντα, μικρά, που περνούν απαρατήρητα και ύστερα θα καταλήξουμε να μαλώνουμε για το ίδιο, συνεχώς επαναλαμβανόμενο θέμα.
Θα με ρωτήσεις πάλι γιατί; Γιατί εκεί που πας να βάλεις σε μια σειρά τη ζωή σου, τις σκέψεις σου, όλα, γιατί τότε εμφανίζομαι εγώ και καταστρέφω την ηρεμία για την οποία εσύ προσπάθησες;
Εκείνο το βράδυ που ήρθες και ζήτησες να σου ανοίξω έναν υπολογιστή και που αργότερα μείναμε οι δυο μας μέσα στο μαγαζί, εκείνο το βράδυ που μου πέταξες ακόμη ένα γιατί, την είχα την απάντησή σου. Ήταν στην άκρη των χειλιών μου. Με έκανε να ντρέπομαι και μόνο η σκέψη της αλλά την ήξερα…
Δεν μίλησα, μόνο έσκυψα το κεφάλι, θυμάσαι;
Και εσύ κουρασμένος από τα καμώματά μου, είπες για ακόμη μια φορά αντίο στην κοπέλα που πάντα έχει κάτι να πει για όλα , και που όμως εκείνη τη φορά ήταν σαν να είχε μεταμορφωθεί σε χρυσόψαρο μέσα σε γυάλα.
Θα στη δώσω τώρα την απάντηση όμως… Τώρα που δεν βρίσκεσαι απέναντί μου , που δεν χρειάζεται να σε αντιμετωπίσω.
Όλα τα έκανα δεν ξέρω για ποιο λόγο.
Κάθε δευτερόλεπτο αλλάζω άποψη, είμαι έτοιμη να κάνω άλλες επιλογές και μετά πάλι μετανιώνω τα πάντα και ξαναγυρνάω και ξαναγυρνάω σε παλιές υποσχέσεις στον εαυτό μου και όλα πάλι από την αρχή.
Η βλακεία μου είναι κύκλος.
Ήμουν έτοιμη να σου πω πως θέλω να είμαστε μαζί και την επόμενη στιγμή το είχα ξανά μετανιώσει.
Ξέρεις μονάχα πως λειτουργώ;
Όταν δεν μου δίνονται επιλογές.
Τότε κάνω κάτι σωστό και αυτό γιατί κάποιος άλλος έχει επιλέξει για μένα. Όλες τις άλλες φορές τα κάνω απλώς σκατά.
Και ξέρεις τι είναι αυτό που στ’ αλήθεια μου χρειάζεται;
Ένα χαστούκι.
Μπας και αλλάξει θέση κάτι μέσα στον εγκέφαλό μου και συνειδητοποιήσω πως με τις αποφάσεις που εγώ παίρνω τόσο αψήφιστα, πληγώνω κόσμο.
Δεν είμαι κακός άνθρωπος, αλήθεια δεν είμαι. Είμαι ανώριμη , ναι. Είμαι άμυαλη, ναι.
Και έχεις δίκιο.
Είμαι ικανή να κάνω τα πάντα για να πετύχω αυτό που έχω βάλει στο κεφάλι μου.
Θα μου πεις: “ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις…”
Και πάλι θα έχεις δίκιο. Και εσύ και ο Πάουλο Κοέλο, που έτυχε και είπε και δυο σωστά πράγματα ανάμεσα στις τόσες σαχλαμάρες….

Εγώ απλώς θα πω κάτι άλλο , που και αυτό κλεμμένο είναι αλλά από κάποιον πραγματικά πολύ μεγάλο.
“Maybe I’m too young to keep good love from going wrong”